the trick of the cape

Μια ιστορία τόλμης και ευφυΐας από τα βουνά της Πίνδου

«Η περιφρόνησις του θανάτου είναι το ανίκητον όπλον της Ελευθερίας».

Η φράση αυτή είναι χαραγμένη κάτω από το άγαλμα του Γεωργίου Καραϊσκάκη στον Ελληνόπυργο, το ορεινό χωριό όπου ανδρώθηκε ένας από τους σημαντικότερους ήρωες της Ελληνικής Επανάστασης. Χτισμένος στις πλαγιές των μυθικών βουνών της Πίνδου, κοντά στη λίμνη Πλαστήρα, ο Ελληνόπυργος διατηρεί ζωντανές ιστορίες που ταξιδεύουν από γενιά σε γενιά.

Μία από αυτές αφηγείται το περίφημο «Τέχνασμα της Κάπας».

Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, ο Καραϊσκάκης και τα παλικάρια του είχαν βρει καταφύγιο σε ένα αρχοντικό του χωριού. Σύντομα, όμως, Τούρκοι στρατιώτες περικύκλωσαν το σπίτι, αποκλείοντας κάθε πιθανή έξοδο. Η πολιορκία κράτησε αρκετά μερόνυχτα. Οι προμήθειες λιγόστευαν, η κούραση βάραινε τους πολεμιστές και οι πιθανότητες σωτηρίας έμοιαζαν ελάχιστες.

Ο Καραϊσκάκης, ωστόσο, δεν είχε πει την τελευταία του λέξη.

Γνώριζε πως εκείνη τη νύχτα έπρεπε να αποδράσουν με κάθε κόστος. Δεν μπορούσαν να νικήσουν τους πολιορκητές με τη δύναμη των όπλων. Θα έπρεπε, λοιπόν, να τους νικήσουν με την εξυπνάδα τους.

Μέσα στο σκοτάδι γεννήθηκε το σχέδιο που έμελλε να μείνει στην ιστορία ως «Το Τέχνασμα της Κάπας».

Οι πολιορκημένοι κρέμασαν βαριές, μαύρες κάπες από δέρματα ζώων και άρχισαν να τις κατεβάζουν από το μπαλκόνι. Στο αχνό φως της νύχτας, οι κάπες έμοιαζαν με ανθρώπινες φιγούρες που προσπαθούσαν να διαφύγουν. Οι Τούρκοι στρατιώτες, πεπεισμένοι ότι έβλεπαν τους Έλληνες να εγκαταλείπουν το αρχοντικό, άνοιξαν αμέσως πυρ.

Οι πυροβολισμοί έσχισαν τη σιωπή, όμως οι σφαίρες χτυπούσαν μονάχα άδειες κάπες.

Όταν οι πολιορκητές αντιλήφθηκαν την παγίδα, ήταν πλέον αργά. Τα όπλα της εποχής χρειάζονταν χρόνο για να ξαναγεμίσουν με μπαρούτι — και ο Καραϊσκάκης είχε υπολογίσει ακριβώς αυτή την καθυστέρηση. Εκμεταλλευόμενος τη σύγχυση, ο ίδιος και τα παλικάρια του βγήκαν αθόρυβα από την άλλη πλευρά του αρχοντικού και χάθηκαν μέσα στη νύχτα και στα γνώριμα μονοπάτια του βουνού.

Οι πολιορκητές είχαν πέσει στην παγίδα. Ο Καραϊσκάκης είχε κερδίσει ακόμη μία μάχη, όχι με τη δύναμη των όπλων, αλλά με την τόλμη, την ψυχραιμία και την ευφυΐα του.

Σήμερα, καθώς περπατά κανείς στα πέτρινα δρομάκια του Ελληνόπυργου, είναι εύκολο να φανταστεί τις σκιές εκείνης της νύχτας να κινούνται ανάμεσα στα παλιά αρχοντικά. Γιατί στα βουνά της Πίνδου οι θρύλοι δεν ανήκουν αποκλειστικά στο παρελθόν. Παραμένουν ζωντανοί, κρυμμένοι στις πέτρες, στα δάση και στις διηγήσεις των ανθρώπων.